Urtarrilak, 29a.
Pasaden ostiralen, gure
praktikaldiaren azken eguna izan zen. Agurra tristea izan zen ez dugulako
bukatzea nahi, baina bizitzako gauza ugari bezala amaitu behar du.
Honek izugarrizko pena ematen
digu; hala ere, marrazki, hitz eder, sentsazio ona, esker ona, muxu eta besarkada
ugari daramatzagu.
Hau guztia ez dugu jaso bakarrik
agurraren egunean, baizik eta egunez egun; eta gure ustez, horrek gure lana
atsegin, bihotzezko, gogobeteko eta aberats batean bihurtzen du.
Agurra emozioz
eta sentimenduz beteta izan zen, bai gure partez, bai haurren eta irakasleen
partez. Guztiok oso urduri geunden, musuak, besarkadak eta haien sorpresa irekitzeko
gogoekin zeuden gure zoriontasuna ikusteko islatuta aurpegian.
Eta horrek
sentsazio ezin adieraztekoa utzi zigun, gogobetekoa hain zuzen. Haurren
aurpegiak ikusita harrotasunez eta errealizazioz sentitu ginen, oroitzapen on
bat uzten genuela jakinda.
Txikiak, baina aldi berean, handiak
Eskerrik asko. Mila esker zuengandik eta zuekin ikasten ustegatik.
